Elsku Tútta!

Í dag er merkisdagur, Soffía a.k.a Elsku Tútta á tvítugs afmæli:D
Falleg komment og hress sms/simtöl eru vel metin.
Hringið í túttuna ykkar.

Ég gef sjálfri mér fullt hús stiga fyrir góða auglýsingu! Enda minnir hún helst á kosningaherferð.

Í gær fórum við á tjúttið í Notting Hill ásamt Sjöfn og Elínu.
Þær eru alveg merkilega fínar túttur.
(ég er lítið búin að nærast/sofa síðustu daga og hugsa stanslaust “tútta” eða “elsku tútta” og finnst ég verða að segja tútta í öðruhverju orði, skemmtilega pirrandi andskoti).
Hittum stelpurnar á bar sem heitir Metra, ósköp venjulegur bar. Þegar sá bar lokaði héldum við út í rigninguna og tókum opal skot on the go, en förinni var heitið á annan klúbb sem heitir Gate. Þar er alltaf 80’s kvöld á fimmtudögum og áttu stelpurnar einhverja flyer-a inná staðinn. Gamla seiga ég, öldungurinn í hópnum var svo spurð um skilríki, hressandi það. En hinar tútturnarflugu inn. Ekki að mér finnist það eitthvað stórkostlega undarlegt enda var ég ekki alveg dressuð fyrir djamm, með tagl (það gerist varla) í hettupeysu og vindjakka. Með báðar hetturnar á og mjög upptekin við að tala í símann. Það er svo sjaldan hringt í mann að þið trúið ekki þeirri gleði sem brýst út með manni þegar maður fær símtal, eða hefur einhvern til að hringja í (locals)
- Allavega -
Þessi staður var í vel niðurgröfnum kjallara alveg lengst niðrí iðrum jarðar, eða allt að því þar sem það var ekkert símasamband inná staðnum.
Soffía var að sjálfssögðu manneskja kvöldsins og kepptist fólk (aðalega karlmenn og jú ein lesbía) að óska henni til hamingju með afmælið.
Við Sjöfn fundum svo einhver blóm inná baði sem við rifum öll blöðin af og gáfum henni þessa líka góðu rósablaðasturtu þar sem hún var að dilla rassin á dansgólfinu við vel valda 80’s slagara:D
Ég vil meina að við höfum komið út úr þessu kvöldi sem miklir sigurvegarar þar sem við borguðum ekki krónu, ekki einu sinni í transportation. Nóg af drykkjum og Soffía ákvað fyrir hönd skemmtistaðarins að þeir ætluðu að gefa henni fullt af glösum í búið í til efni afmælisins. Hún reyndar braut eitt glas á leiðinni en tvö komust alla leið heim og inní skáp þar sem þau fengu góðan stað hjá hinu stolnu glösunum:)

Annars vorum við að koma heim fengum okkur að borða á Mr. Wu. Það má deila um ágæti herravús en matur er jú alltaf matur. Soffía fékk svo þessa líka flottu afmælisgjöf frá mér.
Svo er planið að fara út í snæðing seinna í kvöld og fleira hresst sem sagt verður frá síðar.

peace, í bili;)
Sóley

Harmsaga Asíubúans

Fyrir ekki svo löngu síðan byrjuðum við Sóley að leita að íbúð hér í Lundúnum. Við vorum búnar að vafra lengi um netið þegar við sáum lítið sætt hús á viðráðanlegu verði. Við hringdum í fasteignasöluna og báðum um að skoða það og mældum okkur mót við fasteignasalann okkar fyrir utan þetta umrædda hús strax daginn eftir. Við mætum þangað á tilskildum tíma, hressar og kátar, en eftir um tuttugu mínútna bið var kátínan farin að minnka. Við hringdum að lokum í manninn, þá hafði hann misskilið eitthvað og beið eftir okkur á sölunni. Hann hljóp út og var mættur stuttu síðar. Það sem við vissum ekki þá var að þessi litla seinkun myndi skipta sköpum, bæði fyrir okkur og aðra.

Þegar hann loksins kom var það hans fyrsta verk að draga okkur inn í vitlausa íbúð. Eins svefnherbergja holu með ljótum teppum. Við vorum ekki tilbúnar að gúddera það og báðum um að koma með honum upp á sölu og finna eitthvað annað til að skoða. Þar rákum við augun í aðra íbúð sem við ákváðum að kíkja á. En af því fasteignasalinn mætti allt of seinnt til að sýna okkur hitt húsið vorum við núna komnar inn í panntaðan tíma hjá öðrum manni. Við vitum ekki hvað hann heitir en við byrjuðum snemma að kalla hann Asíubúann og hefur það verið nafn hans síðan. Sökum tímaskorts fórum við öll saman, við að skoða okkar íbúð og hinn gaurinn að skoða sína. Okkar íbúð var allt í lagi. Ekkert æðisleg, en jújú, hún var skárra en margt annað. Svo fórum við að skoða hans íbúð. Það var eins og við manninn mælt, hún var miklu flottari; staðsett rétt hjá hostelinu okkar, við fallegan garð í skemmtilegu hverfi og alveg miðsvæðis. Þá byrjðum við að plotta.

Það komst ekkert annað að hjá okkur en að tækla þennan gutta. Íbúðin skyldi verða okkar. Honum leist greinilega mjög vel á hana líka og gerði sig líklegan til að bjóða í hana. Það mátti bara ekki gerast. Við vildum að hann og fasteignasalinn fengju sem minnstan tíma saman svo við fengum far með þeim aftur upp á fasteignasölu sem var jú algjör óþarfi af því hostelið er töluvert nær íbúðinni en sjálf fasteingasalan. En við vorum tilbúnar að leggja á okkur góðan göngutúr fyrir þessa líka klassa íbúð. Fyrsti feill Asíubúans var að fara beint heim. Hah! Lúði. Við fórum inn með fasteignasalanum og skrifðum undir einhverja pappíra. En til að ná íbúðinni af sölu þurfti að borga eitthvað staðfestingargjald sem við vorum ekki með á okkur. Eftir miklar pælingar, engan auðkennislykil, mikið puð og eitt millilandasímtal var þvi reddað. Viku seinna fluttum við inn.

Núna situr Asíubúinn einhvers staðar og grætur.

neiþettaerekkiskildulesningfarðubaraheimaðsofa

Síðustu dagar eru búnir að vera lítið spennandi, erum enn að koma okkur fyrir. Stöndum enn í hreingerningum á skítugum þvotti frá heimilisleysinu og þessháttar.
Erum búnar að kaupa örlítið í búið, sængur, kodda sængurver, þvottagrindur, eldhússtartersett.
. . á leiðinni heim frá búðinni vorum við eins og fífl labbandi með þessa líka riiiiiisapoka.
Ekki nóg með að við héldum á stórum pokum þá voru þeir fjólubláir líka. Soffía hélt á tvem ég á einum og þvottagrindunum.. svona löbbuðum við frá búðinni alla leið að lestinni. Þetta var alveg ágætur spölur framhjá fullt af fólki. Eftir að við vorum orðnar fullvissar um að hafa gert okkur að eins miklum fíflum og við mögulega gátum fórum við í lestina með þetta, gegnum nokkur hlið og upp og niður tröppur.. og svo aftur frá lestinni heim.
Þurftum að fara spes leið þar sem við vildum ekki hitta á neinn sem við þekktum, þekkjum ekki marga hér en vildum ALLS EKKI láta sjást til okkar með þessa riiiiiisafjólubláu poka og þvottagrindurnar.
Þar sem þetta var alveg ágætlega þungt fengum við auðvitað harðsperrur og skemmtilegheit. Eeeen við spöruðum 5pund;)
Reyndar var sú ákvörðun um að bera þetta heim ekki fjárhagsleg heldur hefðum við þurft að bíða eftir þessu í tvo heila daga hefðum við fengið þetta heimsent. Það þýðir alveg 2 heilarnætur með enga sæng:|
Seinna um kvöldið fórum við svo í tesco, soldill spölur þangað c.a. 20 min á fæti.
Keyptum í matinn, mest þurrmatur pasta og tunfiskur(við erum búnar að lifa á túnfisk síðan við komum hingað, ég er allavega orðin alveg 70% túnfiskur ef ekki meir), steik sem við elduðum alveg 2 daga í röð. Hún var merkilega góð.
Allavega á leiðinni til baka slitnuðu svo allir pokarnir. Við vorum með alveg góðan slatta af pokum, ein kryddflaskan fór í mask á götunni og fullt af fólki kom til að bjóða fram hjálp sína.
Þar sem allt var rifið i sundur áttum við bágt með að koma öllu heim og fengum við enn meiri harðsperrur fyrir vikið.
Daginn eftir fórum við svo á borough market og keyptum ferskvörurnar þar og eigum við nú fullan ískáp af grænmeti.

Erum annars búnar að vera í atvinnuleit síðustu daga og kíktum á strákana bæði í gær og í fyrradag. Okkur leið svolítið kjánalega að fara og kíkja á þá í gær þar sem við vorum þarna daginn áður, en það breyttist um leið og við opnuðum hurðina. Þarna byrjuðu þvílík fagnaðarlæti með Mark fremstann í flokki. . án gríns mér leið eins og fótboltastjörnu að labba út af leikvangi eftir að hafa unnið HM
þakið ætlaði að rifna af húsinu!

enjá ég er að spá í að halda áfram að gera það sem ég var að gera,  ég er svo upptekin við að gera ekki neitt sjáiði til.

kv. Sóley

Lífið á götunni

Þegar þessi orð eru rituð sitjum við í leðursófasettinu í nýju stofunni okkar. Núna eigum við íbúð, en fyrir örfáum klukkutímum síðan vorum við heimilislausar. Mikið rétt, hostel dvölin okkar rann út fyrir viku. Eða þá hættum við allavega að borga. Upphaflega var planið að sofa í sófunum í eldhúsi hostelsins, ekki vegna nísku heldur erum við bara svona fyndnar. Eftir fyrstu nóttina þar og nánast engan svefn vissum við ekki hvað við áttum að gera við tíma okkar þar sem við vorum ekki með herbergi svo við ákváðum að kíkja í Hyde Park. Við fundum garðinn ekki strax en hins vegar fundum við þann allra minnsta almenningsgarð sem við kjósum að kalla umferðareyju. Þar náðum við klukkutíma svefni. Þegar við vöknuðum úr vænum blundi var hellingur af fólki að horfa á okkur frá nærliggjandi bekkjum. Loks fundum við svo Hyde Park, stoppðum stutt og fórum svo aftur á hostelið.

Eftir að hafa sofið á “umferðareyjunni” fannst okkur við hafa náð botninum. Þá eyddum við miklum tíma í að velta fyrir okkur hvernig við gætum fengið almenninlegan nætursvefn. Allar klukkur í heilabúinu okkar klingdu þegar Shepstone, fyrrum herbergisfélagi okkar, sagðist þurfa að mæta í vinnuna klukkan fimm næsta morgun. Við hengum í eldhúsinu heillengi og tókum langa sturtu, bara til til að drepa tímann og pössuðum okkur að vera örugglega að bursta tennurnar í vöskunum fyrir utan dyrnar hjá honum. Þegar Shepstone kom loksins út vorum við eins og fagmenn í að tækla rúmið hans. Þar sváfum við til hádegis, eða þangað til við vöknuðum við að það var verið að skipta á rúmunum.

Daginn eftir lentum við á góðum eldhúsfyllara og minntumst á það við vin okkar Mark að við værum ekki með herbergi og hvað okkur þætti það nú drepfyndið. Kallinn tók vel í þetta og var strax farinn að spekka hvort eitthvað rúm væri laust í hans herbergi. Hann vissi að Adam ástrali, herbergisfélagi hans, myndi eyða nóttinni hjá kæró. Þá, að hann hélt, setti hann okkur í hans rúm. Daginn eftir vöknuðum við og fórum inn í eldhús og það fyrsta sem Mark sagði við okkur var að hann hafði sett okkur í vitlaust rúm. Þetta var rúmið hans Simons, sem var samt bara kátur með að hafa fundið tvær stelpur í rúminu sínu og fór sjálfur í rúm Adams. Síðan þetta gerðist hefur herbergi númer 1 verið okkar herbergi og segjum við fólki það óhikað ef við erum spurðar.

Kvöldið eftir fórum við á annan eldhúsfyllara. Við höfðum ákveðið að sofa bara í eldhúsinu þá nótt (vitandi að einhver myndi stíga fram og bjóða okkur gistingu). Þegar David frétti af rúmskortinum leist honum ekkert á blikuna. Hann bókstaflega náði í okkur og ýtti okkur í rúmið sitt. Sjálfur stal hann rúminu hans Simon. Um morguninn vöknuðum við það að David var kominn með ristað brauð og te í rúmið. Okkur hefur sjaldan liðið jafn kjánalega, að fá morgunmat í rúmið í annarra manna herbergi.

Daginn eftir tók enn einn eldhúsfyllarinn við. Sóley kíkti ásamt Mark, Nick og einhverri píu á djammið en soffía var eftir á eldhúsfyllara. Upp úr klukkan þrjú kom Sóley heim eftir að hafa kvatt krakkana. Þar sem Mark var ennþá á djamminu var upplagt að ræna rúminu hans. Ekki nóg með að hafa rænt rúminu hans þá sofnaði Sóley með tveggja lítra vatnsflösku í klofinu, sem auðvitað endaði yfir okkur báðum þegar túttan fór að festa svefn. Þar sem rúmið var rosalega blautt ákvað Sóley að það væri kjörið að fara úr sínum fötum og í fötin af Mark. Undir dögun skrölti Mark heim og þurfti sárlega á svefni að halda. En nei, þarna lágum við eins og kóngar í hans rúmi. Þá var ekkert annað í stöðunni fyrir vesalings Mark en að stela einhverju öðru rúmi. Svo fengum við pínu móral og leifðum honum að komast að.

Sunnudeginum var eytt í semí þynnku þótt að menn eða tveir hafi nú sést með bjór. En enn einu sinni eyddum við kvöldinu í eldhúsinu. Þar sem að nánast allir í herbergi eitt vissu núna að við áttum hvergi heima buðust tveir öðlingspiltar til að taka okkur upp á arma sína og deila rúminu sínu með okkur. Jújú, við skiptum liði og sváfum aftur eins og kóngar.

Kvöldið eftir það var líka rólegt. Við hlustuðum á ipod ásamt Nick í eldhúsinu góða og horfðum á Badly Dubbed Porn sem var alveg hreint met fyndið. Þegar leið á kvöldið fór Sóley aftur í sama rúm og nóttina áður en Soffía var eftir í eldhúsinu að horfa á sjónvarpið með félögum. Svo fór hún niður í morgunmat, allt í boði hússins, og klukkan tíu sofnaði hún í rúminu hans Marks, þar sem hann var farinn til vinnu.

Þetta var síðasta nóttin okkar á hostelinu, hlakkar okkur til að eyða tíma í nýju íbúðinnu þótt við munum halda áfram að bjóða okkur í heimsókn í eldhúsið. Svona hljóðaði sagan af heimilisleysinu.

Reglur hvað?!

Þessar reglur hanga uppi á veggjum hostelsins, hver einasta regla er brotin á hverjum einasta degi. Starfsfólkinu er í raun andskotans sama. Einhver sagði að þetta væri bara uppi fyrir heilbrigðiseftirlitið. Skemmtilegt nokk!

Hinn heilagi afturendi Soffíu

Frá því að ég kynntist Soffíu, eða frá því að hún settist upp í bílinn minn í fyrsta skipti hef ég þurft að vera rosalega varkár um hvort að það sé eitthvað í farþegarsætinu. Soffíu er nefnilega ekkert heilagt og sest nákvæmlega þar sem hún vill þótt það þýði að setjast á fullt af hlutum og jafnvel eyðileggja eitthvað í leiðinni. Ég hef eytt löngum tíma að leita af hlutum í bílnum af hvaða stærðum og gerðum og finn það svo oft annað hvort undir rassinum á píunni eða þegar pían fer út úr bílnum. Þó ég sé með hendurnar í sætinu að taka dót í burtu virðist það ekki skipta hana neinu máli, það er bara sest á dótið og hendurnar á mér helst líka. Þetta var komið út í það að þegar ég kom og náði í Soffíu þá hringdi ég ekki í hana til að segja henni að ég væri komin og hún mætti koma út í bíl fyrr en ég var viss um að ekkert væri í sætinu. Þetta er samt ekki eingöngu tengt við bíla. Þetta gerist hvar sem er hvenar sem er! Hinsvegar í gærkvöldi náði þetta hámarki sínu og fór út fyrir öll mörk!
Við vorum staddar í eldhúsinu hérna á gistiheimilnu sem við búum á vorum að sötra bjór og spjalla við góðan vin okkar þegar Soffía stendur upp.. oooog…
sest á sofandi manneskju í sófanum við hliðin á, þá erum við að tala um efri hlutuna á greyið stelpunni.
Helstu áhyggjur mínar við að búa með henni eru sumsé þessar . .
er alveg ráðalaus hvað ég á að gera.
Spurning hvort hægt væri að gera henni grikk og líma eitthvað í stólana eða eitthvað haha..
Eða hvort það væri eitthvað sniðugara í stöðunni..
hugmyndir eru þáðar!
kveðja
Sóley, sem situr uppi með heilaga afturendan á elskulegum meðleigjanda
Peace!

soffía með kæró

neinei.. ekki stóla á það ennþá..
en það er voða sætur ástrali að reyna við píuna.
Hann hefur búið í lundúnum í fjögur ár.. og lofar góðu:)
Ég vil persónulega að þau verði kæró en þar sem þau hittust fyrst í kvöld verð ég og restin af heimsbygðinni að gefa þessu smá tíma!
ekki var það meira að sinni
ást
Sóley:)

haló

smá blogg..
ekki mikið sem ég ætla að rita hér.. nema það að á næstu dögum/í næstu viku líklegast mun koma hörkublogg þar sem það verður flett ofan af öllu sem á daga okkar hefur drifið.
Afhverju ekki núna?
við erum að bíða eftir frekari upplýsingur hvað varðar stöðu okkar í komandi viku. Þegar hostel dvölin okkar rennur út.
óvíst hvort við verðum hér lengur en til þriðjudags.
svo stay tuned brothers and sisters.
Ferðasagan er orðin svakaleg hingað til, ævintýrin byrjuð.
hostel veran all svakalga og mikið af hlægilegum sögum sem fylgja henni.
peace

Sími

WordPress hefur ekki gert góða hluti hingað til. Þeir gerast hægt eða gerast bara ekki yfir höfuð. Í gær reyndum við að deila nýju símanúmerunum okkar með umheiminum. Það gekk ekki vel. En þau eru +447852683982 (soffía) og +447852684020 (sóley). Fleiri fréttir koma von bráðar..

Soffía & Sóley